گرچه تكليف‌گراست در قبال حصول نتيجه نيز براى خود تكليفى احساس مىكند يعنى ايصال طالب به مطلوب را وجهه‌ى همت خود دارد نه اجراى يك برنامه يا اداى يك مسئوليت را ؛ به همين جهت تمام ظرفيت‌ها و امكانات را مورد توجه قرار داده و نحوه‌ى بكارگيرى آنها را آموزش مىدهد . از خود آغاز كرده و يادگيرى خود را آموزه‌اى براى يادگيرى ديگران قرار مىدهد ؛ تنها با بيان تربيت نمىكند از نگاه ، رفتار ، احساس ، مجاملات و حتى تهديدها و ضربه‌هاى ظاهرى ، سازكارهاى تربيتى استخراج كرده و به‌كار مىبندند ؛ بين دانش ، نگرش و توانش ، تفكيك‌هاى انتزاعى و ترتيب و توالى علمى ترسيم نكرده اينها همه را با هم رشد مىدهد . گرچه استاد ، مهمترين نقش را در نهادينه سازى تربيت معنوى دارد ديگر اجزاء نيز داراى نقشى غير قابل چشم‌پوشى بوده و هم‌چنان‌كه مرحوم قاضى در خصوص قرآن تصريح فرمودند اثربخشى عناصر دخيل در تربيت معنوى ، منوط و مشروط به رعايت و التزام به آداب خاص آن مىباشد . اين شاخصه‌ها و معيارها است كه نظام ، سيره و روش تربيتى در نظام اسلامى و حاملان اين نظام تربيتى مانند مرحوم آيت الله قاضى ( طاب ثراه ) را از ديگر مكاتب تربيتى جدا مىكند .